Parka
mit. rzym.
- jedna z trzech bogiń przędących i przecinających nić ludzkiego losu; w mit. gr. ich odpowiednikami były Mojry, córki Zeusa i Temidy.
W lekturach
ledwo zeń będzie poemacik.
I byłby pewnie nadszedł ostatni kres jego, pewno już Parka w nożyce nić jego żywota schwyciła, którą potem w Okrzei przecięła, gdyby nie Silnicki, pacholik szlachecki, któren jak błyskawica na watażkę się rzucił i wpół go chwycił, nim szablą został przeszyty.
Inne trudne słowa z tej lektury
Z utworu Faust — tam to słowo pada najczęściej.
- Plutonmit. rzym.
- geniuszmit. rzym.
- Bachusmit. rzym.
- jenodaw., gw.
- snadźdaw.
- czylidaw.
- snadniedaw.
- dowcipdaw.
Objaśnienie pochodzi z przypisów redakcji WolneLektury.pl, udostępnionych na Licencja Wolnej Sztuki 1.3. Zestawienie i przykłady użycia pochodzą od nas.