Pluton
mit. rzym., mit. rz.
- bóg świata podziemnego; syn tytana Saturna i tytanidy Ops, brat Jowisza, Neptuna, Ceres, Westy i Junony; mąż Prozerpiny. Tu błędnie wprowadzony zamiast Hadesa.
- w mit. rz. władca świata podziemnego, syn Saturna, brat Jupitera i mąż Prozerpiny (gr. Persefony).
- bóg śmierci i świata podziemnego; tu połączony z Plutosem, gr. bogiem bogactwa.
- bóg świata umarłych, odpowiednik Hadesa w mit. gr.
W lekturach
I do Plutona, by gniew ich złagodzić;
Rzekłbyś, że Pluton z brodatym Charonem
Faust — Pluton, Mefistofeles — Zoilotersytes — Skąpiec, Cesarz — Pan, Herold, Kwieciarki, Gałąź oliwna z owocami, Wieniec dożynkowy.
Niechże go tam w swym Pluto zadzierzgnie Kocycie,
Surowego Plutona: owa go [to] łzami,
Dwa trupy, które Pluton swoją grablą
To Pluton — wszystkich bogactw bóg —!
Inne trudne słowa z tej lektury
Z utworu Beniowski — tam to słowo pada najczęściej.
- Parkimit. gr.
- Minerwamit. rzym.
- Gradywmit. rzym.
- Jowiszmit. rzym.
- Junonamit. rzym.
- Dyjannamit. rzym.
- Neptunmit. rzym.
- Wenera a. Wenusmit. rzym.
Objaśnienie pochodzi z przypisów redakcji WolneLektury.pl, udostępnionych na Licencja Wolnej Sztuki 1.3. Zestawienie i przykłady użycia pochodzą od nas.