niesporo

Bo to niesporo na plac ze złą wieścią.

— A może ci twą koźlą odmianę tak postrzępiłem i poniszczyłem, że ci się w nią teraz wystroić już niesporo — domyślał się Kiepas.

A toś zabaczył, jako im niesporo bywało ku nam i jak na zatwardziałość naszą narzekali: że to nie dość było konia zapocić i kopię pokruszyć, jeno trza było cudze gardło wziąć albo swoje dać!

Miał ojciec nad wieczorem po doktora iść, ale mu jakoś niesporo było.

Wiośnianki dochodzą niesporo.

Wieczorem konie były gotowe do drogi, ale watażce niesporo było odjeżdżać.

Pan Wasilkowski, nie wiedząc nic o janczarach, którzy sforowali się z drugiej strony domów ku rzece, pognał z ludźmi tymże impetem za Tatarami, a raczej za połową czambułu, zgonił ją wkrótce i począł siec tych, którzy konie gorsze mając niesporo uciekali.

I wszystkim czas dość krótki szedł diable niesporo.