kędyś

Przywoźne kędyś aż od ziemi końca,

…żył jeszcze Dziura postrzec, jak się jezioro cudotwórcze nabytego bezmiaru pośpiesznie wyzbywa i jak, gospodarnie uprzątając kędyś spłoszone resztki zaklętego ogromu, stara się wysiłkiem wód rozpasanych nacichnąć i znieruchomieć w swym przyrodzonym ograniczeni…

W tej chwili kędyś z dołu słyszeć się dały pluski wody i przeciągłe, basowe wołania.

W takich szumów ostatnie kędyś zawieruchy,

Te ostatnie miały dla nich szczątkowy urok sprzętów domowych i poufny czar osiadłego kędyś na stałe zapiecka.