dyszkant

Myśląż oni tylko dopóty sztukę uprawiać, dopóki nie stracą dyszkantu?

Chór męski, w którym wyraźnie wyróżniały się: cienki dyszkant pierwszego drużbanta, piękny głos Jana i tak basowe, że prawie grobowe buczenie Domuntów, na nutę butną, urywaną, prawie rozkazującą rozpoczął:

— wrzasnął szpak gwiżdżącym dyszkantem, a w tej chwili przybliżył się Skrobek.

Usłyszysz tam pięć bassów, dwanaście dyszkantów,

Nie mogłem jednak nawet wtedy więcej jak szesnastu klawiszy dosięgnąć, a zatem basu i dyszkantu razem grać nie potrafiłem, przez co gra moja wiele na przyjemności traciła.

Więc z jednej strony słychać było tkliwe dyszkanty damskie:

— rzekł „Figa" chrapliwym basem, który co moment przelewał się w dyszkant – w imieniu całej klasy...