dobrodziej

Aż z tej omdlałej szarości świtów, z tych sennych jeszcze, omroczałych pól — jakoby w kościele rozmodlonym i oniemiałym, kiedy dobrodziej ma wznieść na podniesienie Hostię Przenajświętszą — wystrzelił z nagła głos skowronkowy...

— A dobrodziej pono cięgiem arbatę piją — wtrącił Witek.

Zbierali się po chałupach, medytowali, aż w końcu kupą całą poszli do Kłęba, by ich ten powiedł do dobrodzieja na poradę, ale Kłąb się wymówił rzekomo zmówinami córki, jensi też podobnie wykręcili się kiej piskorze, bo stali ino o siebie i swoje wyrachowania m…

— Oho, boćka gospodarz wydali dobrodziejowi, nic ci już nie zrobi!

…anie Witka, któren jej szeptał, jako wójt ze sołtysem co dnia przychodzą i do zgody z Jagną naglą starego, że nawet do dobrodzieja gospodarz chodził wraz z Dominikową, która wczoraj do późna w noc radziła ze starym, i tak plótł, co ino wiedział, bych się jej p…