arendarz
daw.; z łac. arendare : dzierżawić
- dzierżawca, w szczególności dzierżawca karczmy, z reguły był nim w XIX w. Żyd. Tu jednak drastyczne i paradoksalne są interesy łączące arendarza z księdzem.
- dzierżawca; karczmarz, szynkarz.
W lekturach
W środku arendarz Jankiel, w długim aż do ziemi
Ano, panie arendarzu,
Inne trudne słowa z tej lektury
Z utworu Pan Tadeusz, czyli ostatni zajazd na Litwie — tam to słowo pada najczęściej.
Objaśnienie pochodzi z przypisów redakcji WolneLektury.pl, udostępnionych na Licencja Wolnej Sztuki 1.3. Zestawienie i przykłady użycia pochodzą od nas.