alkowa

proszę do alkowy.

— Czekałam na ciebie w pszenicy, jak się czeka w alkowie, zewsząd na oścież rozwartej.

Malec znów szastnął buciętami przed zegarmistrzem, dziada rękę do ust przycisnął i zniknął za pąsową firanką, dzielącą izbę od małej alkowy.

W drewnianej szafie poznał, u wniścia alkowy;

Już alkowa złocona w sypialnym pokoju,

Otworzyła drzwi alkowy i wyszła.

Już alkowa złocona w sypialnym pokoju,

…j bladości różem, a sękate ręce pokwapiły się ku zwierciadłu, chcąc się przedostać do samego wnętrza jego ułudnie rozwartej alkowy, lecz pokurczyły się tuż u wnijścia, w tym miejscu, gdzie się właśnie nieobecność drzwi wszelakich zaczynała...…