żeniec

…iedy go do nauki napędzano, krzyczał: „Nie dręczcie mnie!" i biegł co siła na folwark do parobkowskich dzieci czy w pole do żeńców albo pastuszków; ale czasem sam, z dobrej woli, zaczynał uczyć się żarliwie, z książką zaszywał się w takie kąty, że go wynaleźć…

Wtem usłyszałem, że żeńcy już może o sto łokci są ode mnie.