tok

Ogień trzaskał wesoło, ciepło się rozlewało po izbie, aż lód na szybach topniał i te smugi śniegu, nawianego szparami, tajały pod przyciesiami, a gliniany tok pocił się i opływał rosą.

Trąbkę na plecach, kopiją u toku,

I wszyscy ziemię gryźli na szerokim toku.

Na koniec, gdy już ściany były obwieszone, a tok wymoszczony, przyniesiono na powrót senną kniaziównę i złożono ją na miękkich wezgłowiach.

— A dopieroż Conseil des Anciens w robach i tokach fioletowych, w białych płaszczach i pantoflach!