statek
daw., starop.
- stateczność, powaga, umiar.
- majątek, zwł. ruchomy.
- stateczność, rozwaga.
- tu: spokój ducha.
W lekturach
A w niczym statku nie zna, twoją rań prawicą.
— Kasztelan powiedział tak: „Jeśli wam potrzeba podzielić grunt albo statek, to waszego bratanka na jedną albo na dwie niedziele na rycerskie słowo wypuszczę, ale na dłużej nie".
Gdy koleją statek i żart chodzi.
— Małoż to ojcowie nałamali na mnie rózeg w konwencie, abym do statku przyszedł i różne piękne maksymy spamiętał, przewodniczki żywota...
Wrony z wielką rozwagą, taktem, statkiem, cierpliwością i dyplomacją zbliżały się, przekrzywiając głowy i uważnie badając stan rzeczy.
A Filida tymczasem, gdy ją statek smuci,
Ni statku, ni wiary!
Inne trudne słowa z tej lektury
Z utworu Krzyżacy — tam to słowo pada najczęściej.
Objaśnienie pochodzi z przypisów redakcji WolneLektury.pl, udostępnionych na Licencja Wolnej Sztuki 1.3. Zestawienie i przykłady użycia pochodzą od nas.