przeciek

Dzień był przeciek śliczny, rozsłoneczniony, pachnący zwiesną i luby, że nie wypowiedzieć, a dziwny smutek owiewał chałupy i dziwna cichość zaległa wszystkie drogi.

Kwardy był przeciek i do tkliwości nieskory, ale w tych dziwnych minutach gotów był paść na ziem, przywrzeć do niej gorącymi ustami i obejmować cały ten świat kochany.

— Przeciek nie święci garnki lepią, mogę i ja poprobować, poredzimy se o tym którego dnia.

— Kajże ci pilno, nikto przeciek z chałupy za tobą nie patrzy?

— Przeciek go w kieszeń nie schowałem!