odium

To przecie pana Łaszcza strażnika krewniak i za jego konfuzję ma do Skrzetuskiego odium.

Odium rosło we mnie z każdym dniem, ażem pożółkł.

— A ja tak myślę — rzekł Oskierko — że nie chciał hetman sam naszą krwią się mazać, żeby odium na siebie nie ściągnąć, ale przysiągłbym, że ten oficer wiezie rozkaz do Szwedów w Birżach, żeby nas natychmiast rozstrzelali.

Nie panna Aleksandra jedna, ale i ja na równi z nią odium do nieprzyjaciół czuję.