oczeret
z ukr., ukr.
- trwała roślina rosnąca na terenach podmokłych, głównie przy brzegach.
- szuwary, roślinność bagienna.
- zarośla nadbrzeżne.
- trzciny, szuwary.
W lekturach
Tu garść Kozaków jakby oczeretów
Dlatego teraz Janek miał schowane w oczerecie czółno i drąg i poprzez staw się do karczmy Szmula dobijał.
Zaledwie się wychylił z oczeretu, który tu gęstą ścianą stał, kiedy zobaczył pod lasem niewielką łączkę i małą, siedzącą wśród niej na wzgórku dziewczynkę, która ukrywszy twarz w obie ręce, żałośnie płakała.
Po chwili posypały się naprzód iskry, a potem buchnął płomień suchych oczeretów i łuczywa, które podróżujący przez Dzikie Pola wozili zawsze ze sobą.
Słyszycie głuchy łomot oczeretów?
I giął się oczeret z szerokim, głośnym poświstem, szumiały trzciny, brząkały tataraki w szerokie szablice, a wiatr, wpadłszy między nie, dziwną muzykę na srebrnych szałamajach czyniąc, taką pogróżkę śpiewał:
Inne trudne słowa z tej lektury
Z utworu Beniowski — tam to słowo pada najczęściej.
- majdandaw.
- kinąćz ukr.
- Lachdaw., ukr.
- hajdamakaukr.
- lulkaz ukr.
- hołyszz ukr.
- futor a. chutorz ukr.
- rabyreg.
Objaśnienie pochodzi z przypisów redakcji WolneLektury.pl, udostępnionych na Licencja Wolnej Sztuki 1.3. Zestawienie i przykłady użycia pochodzą od nas.