Lach

Więc pierwsza na czele miała Grafa Skir, który utrzymywał stronę tych, co się przebiorą w kontusze i nazywać się będą szlachtą, jakby z Lachem na nowo przybyli do kraju pustego.

Z janczarek hukniem Lachom i z moździerzy;

Od lat całych krążyły już wieści o wielkiej wojnie z pogany, której król chciał, by dobrym mołojcom łupu przysporzyć, ale Lachy nie chcieli — a teraz te wszystkie wieści pomieszały się ze sobą i zrodziły w głowach ludzkich niepokój i oczekiwanie czegoś nadzwyc…

Trafił się nawet między siódmoklasistami „wieszcz-Polaczek", który tłumaczył rymami na rosyjskie utwory Vajansky'ego oraz innych „panslawistów" urągające Lachom, a wreszcie i sam począł w tym guście brzdąkać na swej własnej lirze.

„Ale ja Giaurów, psów min belud, Lachy

Gdy sam rozmyślasz o zbawieniu Lachów;

I dotąd nie wiem, Lachu, co w niej grało.