nierad

i nierad ich uwodzę sztuczkami diablemi —

Nierad naszej ty słuchasz przestrogi.

Nauczycielka sama nierada, więc nawet nie pyta, kto szura nogami pod ławką, gwizdnął nagle albo ziewnął głośno.

Bo a kto by nierad dał, by też snać i cały jednego roku dochód, raz przez wszystek czas żywota swego, aby go potem do samej śmierci używał?

Nierad bych przedsię omieszkał przenosin W.

Ujrzawszy, pobiegł do wrót szybko, choć nierade