naleźć

— Kobieta i nalazła mądrą radę!

Kiej łzy jako ten deszcz rzęsisty zalały jej serce i spływały po wynędzniałej twarzy, że jeno mamrotała cosik, a tak się trzęsła w sobie, że ani weź naleźć różańca, ni tych słów pacierza, które się rozsuły po duszy palącą rosą.

Ale Jurandówny to i wy, panie, nie najdziecie, bo ona może już na tamtym świecie, a przeciwko śmierci by i największa chytrość nie pomoże...

— Ej, jemu ta nic złego — odpowiedział, śmiejąc się, Kuba — ale ciebie, niebożę, naleźli tatuś prawie że bez duszy, taj przynieśli do chałupy, taj już.