mir
daw.
- starosłowiańskie, używane jeszcze w staropolszczyźnie słowo oznaczające pokój, przymierze.
- wspólnota, gmina u daw. Słowian.
- pokój, tu: zawieszenie broni.
- tu: szacunek, posłuch.
W lekturach
Od dziś nie braknie w państwie twym wielkiego miru,
Jednały jej te opowiadania wielki mir wśród młodszych dworzan i panien — była więc wdzięczna Zbyszkowi — i teraz starała się pocieszyć młodzianka w smutku, jakim przejęła go nieobecność Danusi.
…przeczuciów, i marzeń — łaska Twoja na rozum spadła, nie na serce moje — dozwól mi dziecię ukochać w pokoju, i niechaj stanie mir już między Stwórcą i stworzonym.…
On teraz na Itace ma miru najwięcej,
Przeto chwytam się tej kandydatury oburącz i dziś jeszcze pomówię z panem podkomorzym Krzyckim, familiantem wielkim i moim znajomkiem, który ma niepośledni mir u szlachty, bo trudno go nie kochać.
— Gromady liczniejsze od niej po mirach — rzekł cicho.
(Który z nimi zuchwale mir zrzuciwszy stary,
Miał mir u zalotników i z nimi godował:
Inne trudne słowa z tej lektury
Z utworu Odyseja — tam to słowo pada najczęściej.
Objaśnienie pochodzi z przypisów redakcji WolneLektury.pl, udostępnionych na Licencja Wolnej Sztuki 1.3. Zestawienie i przykłady użycia pochodzą od nas.