lewentarz
gw.
- inwentarz; zwierzęta w gospodarstwie, szczególnie bydło.
- inwentarz; zwierzęta w gospodarstwie wiejskim.
- inwentarz, zwierzęta hodowlane.
- inwentarz; bydło gospodarcze.
W lekturach
Troje ich, a mają piętnaście morgów, to niby na Jagnę pięć i spłata za chałupę i lewentarz!
— Trzydzieści dwie morgi, a paśniki, a las, a budynki, a lewentarze, tylachne gospodarstwo!
Wieś przecież była ogromna — samych chałup stojało ponad pięćdziesiąt i ziemi do obróbki leżał szmat wielgachny, i lewentarza do obrządków, a i gąb do przeżywienia czekało co niemiara.
Gumien nie ma, stajen nie ma, sadów nie ma, płotów nawet nie ma, z lewentarza ni śladu...
— A kajże to jeszcze chałupa, lewentarz, porządki, zasiewy?
Inne trudne słowa z tej lektury
Z utworu Chłopi, Część czwarta - Lato — tam to słowo pada najczęściej.
Objaśnienie pochodzi z przypisów redakcji WolneLektury.pl, udostępnionych na Licencja Wolnej Sztuki 1.3. Zestawienie i przykłady użycia pochodzą od nas.