latoś

— La wszystkich latoś ciężki przednówek — szepnęła Weronka.

Przednówek wcześniej latoś zawitał i tak ciężki, jaże skwierczało po chałupach; więc co jeno kto miał jeszcze do przedania, śpiesznie wyprowadzał, zaś drugie szły la zgwarzenia się ze somsiady, la obaczenia świata i wypicia choćby tego kieliszka.

Ale latoś sporo narodu wybiera się do Częstochowy.

Latoś na polach z tej strony wsi były prawie same oziminy i bez to niewiela ludzi spotykał po drodze, a z kim się zeszedł, tego witał krótko i prędko przechodził.

— Ciężki latoś przednówek nawet la gospodarzy.

A latoś jakby wszystko złe zwaliło się na nich.