łątka
daw.
- rodzaj ważki; zamieszkujący brzegi wód i podmokłe okolice owad o smukłym, długim ciele i przezroczystych, błoniastych skrzydłach, zielony a. niebieski, o metalicznym połysku.
- rodzaj ważki o wysmukłym ciele, zielono lub niebiesko zabarwionym, mający dwie pary błoniastych, wydłużonych skrzydeł.
- lalka, marionetka.
W lekturach
Kochać łątkę i mysz polną,
W jeden powój miłosny dwie łątki się wiążą.
Nuż w izbie gospodarzyć, dzieciom prawić, chłopcom koniki strugać, dziewuszkom łątki wić, warkoczyki splatać.
Nad jej przejrzystą, ruchomą głębią tańczyło mnóstwo błękitnych łątek, pod słońce widzieć się dawały prawie u samej powierzchni wodnej okonie z czerwonymi pręgami na stalowej łusce i białe, srebrne, tańczące płotki.
Małe jak łątka, a gada jak człowiek!
Inne trudne słowa z tej lektury
Z utworu O krasnoludkach i sierotce Marysi — tam to słowo pada najczęściej.
Objaśnienie pochodzi z przypisów redakcji WolneLektury.pl, udostępnionych na Licencja Wolnej Sztuki 1.3. Zestawienie i przykłady użycia pochodzą od nas.