lamus
daw., z niem.
- niewielki budynek, zazwyczaj zabezpieczony od ognia, służący jako skarbiec, ale częściej będący składem rupieci lub spiżarnią.
- budynek, potem pomieszczenie, do przechowywania cennych przedmiotów.
- składzik; magazyn ze starociami, niepotrzebnymi przedmiotami.
- budynek gospodarczy stawiany przy dworach.
W lekturach
Weszli naprzód na niewielki dziedziniec, na którym prócz szkoły, starego lamusa i warsztatu siodlarskiego, znajdowała się kaplica świetego Mikołaja, po czym przez most Mikołajski wkroczyli na właściwe Przedzamcze.
Więc uciekli pod lamus; a już był poranek.
— W lamusie mi powiedział, że mnie miłuje — szepnęła panna Nowowiejska.
Będzie brał karę Tomek Zalesiak za to, że się dobierał do mego lamusa.
Nieboszczyka pradziada z lamusu czeczugę,
Marcinek, rozciekawiony do najwyższego stopnia, wyskoczył z łóżka, ubrał się co tchu i nasłuchiwał pod tajemniczymi drzwiami, które wczoraj taki miały pozór, jakby prowadziły do pustego lamusa, a dziś były zasłoną jakiegoś interesującego widowiska.
Inne trudne słowa z tej lektury
Z utworu Krzyżacy — tam to słowo pada najczęściej.
Objaśnienie pochodzi z przypisów redakcji WolneLektury.pl, udostępnionych na Licencja Wolnej Sztuki 1.3. Zestawienie i przykłady użycia pochodzą od nas.