kmieć
- w średniowieczu zamożny chłop, który posiadał własne gospodarstwo.
- chłop z własnym gospodarstwem, opłacający czynsz.
- zamożny chłop, posiadający własne gospodarstwo.
- wieśniak, chłop.
W lekturach
Adamie, ty boży kmieciu,
Nieraz kmieć stuletni,
Została goła ziemia, bo i kmiecie, co byli w sąsiedztwie, poszli dalej w puszczę.
— Iż żadne królestwo bez mądrości być nie może, a mądrości bez spisywania ksiąg nie ma, przeto wnoszę, aby nas ten dobry kmieć tam powiózł, gdzie najwięcej gęsi, iżbym sobie nowe pióro mógł wyszukać i nową sławę uzyskać.
Zdało mi się, że mnie zrozumiał, ponieważ podniósłszy połę swej sukni, włożył mnie w nią z lekka i zaraz pobiegł do swego pana, bogatego kmiecia, którego najpierwej zobaczyłem na polu.
— Ale może choć do księcia jakiego ten poczciwy kmieć nas powiezie?
Inne trudne słowa z tej lektury
Z utworu O krasnoludkach i sierotce Marysi — tam to słowo pada najczęściej.
Objaśnienie pochodzi z przypisów redakcji WolneLektury.pl, udostępnionych na Licencja Wolnej Sztuki 1.3. Zestawienie i przykłady użycia pochodzą od nas.