Czytam Lektury

kibić

daw., przestarz.

  1. talia.

W lekturach

— Do ramienia mi dostaje, gdy kibić prostując, głowę na karku wygodnie osadzi — wytłumaczył Dziura.
Klechdy polskie, Bolesław Leśmian · Majka
…ianą suknię, bardzo skromną, która jednak wybornie uwydatniając jej kształtną i silną, w ramionach szeroką, a w pasie cienką kibić zdradzała znajomość żurnalu mód i rękę biegłego krawca.…
Nad Niemnem, Eliza Orzeszkowa · I
Z Artemidy kibicią i wzrostem jak ona;
Odyseja, Homer · Pieśń szósta
Kibić miała wysmukłą, kształtną, pierś powabną,
Pan Tadeusz, czyli ostatni zajazd na Litwie, Mickiewicz, Adam · Gospodarstwo
Ze swą kibicią prostą, wysmukłą, o wdzięcznej linii biustu i ramion, która nadawała jej z daleka pozór pierwszej młodości, z ogorzałą cerą twarzy, silnie odbijającą od zawiązanej na szyi białej chustki, ze ślicznym warkoczem jasnych włosów, niedbale z tyłu gło…
Nad Niemnem, Eliza Orzeszkowa · I
Miała na sobie czarną suknię, bardzo prostą, której gładka spódnica i obcisły stanik szczuplejszą nieco czyniły jej zbyt silną i rozrosłą kibić.
Nad Niemnem, Eliza Orzeszkowa · IV
Powłóczystą i cienką, spięła kibić gładką
Odyseja, Homer · Pieśń dziesiąta

Inne trudne słowa z tej lektury

Z utworu Nad Niemnem — tam to słowo pada najczęściej.

Objaśnienie pochodzi z przypisów redakcji WolneLektury.pl, udostępnionych na Licencja Wolnej Sztuki 1.3. Zestawienie i przykłady użycia pochodzą od nas.