fatum
łac.
- przeznaczenie, los, nieszczęście; w mit. rzym. bóstwo przeznaczenia, konieczności.
- los, zrządzenie losu, przeznaczenie; tu M. lm fata : losy.
W lekturach
Jako wy przy mnie, tak i ja do gardła stać przy was przyrzekam, a czyli wiktorię, czyli zgubę fata nam niezbadane przyniosą, sama śmierć nas nie rozłączy, bo i po śmierci sławą się dzielić będziem!
Ale tymczasem mamy przed sobą jeszcze szewcki Benewent, olimpijską Grecję i Fatum, które nieznaną i nieprzewidzianą wytyka każdemu drogę.
Fata to sprawiły, iżeśmy się nie rozstali tak zgodnie, jakby sobie moje afekta dla WPana i jego wdzięcznej synowicy życzyć mogły, w czym, dalibóg, nie moja wina, gdyż to WPan wiesz najlepiej, iżeście mnie za moje szczere intencje niewdzięcznością nakarmili.
Inne trudne słowa z tej lektury
Z utworu Potop — tam to słowo pada najczęściej.
- kondycjaz łac.
- konfidencjałac.
- responsz łac.
- infamisłac.
- auxiliumłac.
- eksperiencjadaw.
- modestiałac.
- kompasjadaw.
Objaśnienie pochodzi z przypisów redakcji WolneLektury.pl, udostępnionych na Licencja Wolnej Sztuki 1.3. Zestawienie i przykłady użycia pochodzą od nas.