Czytam Lektury

dyzgust

łac., przestarz., z łac.

  1. niechęć, niezadowolenie.
  2. przykrość, zniewaga.
  3. niechęć, wstręt.

W lekturach

Powiada tedy do Żabkowskiego: „Nie będę do Kozaków strzelał, bo zawszeć to chrześcijanie, choć Bogu dyzgusta czynią; ale do Tatarów (powiada) nie wytrzymam!" — i jak jął dmuchać, tak ich podobno coś z pół kopy przez całą bitwę popsował.
Ogniem i mieczem, Henryk Sienkiewicz · Rozdział XXV
Małoż to owi psubratowie dyzgustów Bogu naczynili, mało napalili kościołów, mało nahańbili krzyżów?
Pan Wołodyjowski, Sienkiewicz, Henryk · Rozdział XXV
— Ba, jeżeli tak myślisz, a masz szczery ku Szwedom dyzgust (co ci i z oczu patrzy, że prawdę mówisz, bo ja się na tym znam), to czemu tedy do tych zacnych żołnierzów nie przystaniesz?
Potop, Henryk Sienkiewicz · Rozdział IV

Inne trudne słowa z tej lektury

Z utworu Ogniem i mieczem — tam to słowo pada najczęściej.

Objaśnienie pochodzi z przypisów redakcji WolneLektury.pl, udostępnionych na Licencja Wolnej Sztuki 1.3. Zestawienie i przykłady użycia pochodzą od nas.