dyć
gw., reg.
- przecież.
W lekturach
— Dyć już nie wstrzymam — skarżyła się przed siostrą.
— Dyć od tylich skrzatów baczę ich, a nie poznali mnie!
— Dyć to jeszcze dziecko.
— Przypatrzcie się — zawołał Jędrek — a dyć oni noszą tyki w garści i ciągną jakby sznur za sobą!
— O, dyć to we wszystkich wsiach gadają.
Kasiu, dyć to k'sobie miło,
Dyć już wam mówiłam!
— Dyć znowu jestem!
Inne trudne słowa z tej lektury
Z utworu Chłopi, Część czwarta - Lato — tam to słowo pada najczęściej.
Objaśnienie pochodzi z przypisów redakcji WolneLektury.pl, udostępnionych na Licencja Wolnej Sztuki 1.3. Zestawienie i przykłady użycia pochodzą od nas.