duchem
gw., daw.
- tu: szybko, prędko.
- szybko, co tchu.
W lekturach
Józia, namocz duchem śledzie!
Duchem mi się tu przeżegnaj!...
Duchem Stach!
Po czym w zbroję miedzianą sam oblekł się duchem
— Hej, Kuba, Wojtek, wstawajta, nicponie, a duchem!
Wstawajcie mi duchem, a po chrust do boru biegajcie, bo go już mało!
Muszę przynieść duchem,
Już tam są i śniadanie przyrządzają duchem".
Inne trudne słowa z tej lektury
Z utworu O krasnoludkach i sierotce Marysi — tam to słowo pada najczęściej.
Objaśnienie pochodzi z przypisów redakcji WolneLektury.pl, udostępnionych na Licencja Wolnej Sztuki 1.3. Zestawienie i przykłady użycia pochodzą od nas.