cześnik
daw.
- dostojnik dworski, pierwotnie urzędnik dbający o zapas wina na dworze.
- urzędnik dworski usługujący władcy przy stole.
- podczaszy.
W lekturach
Legł pan Spytko z Melsztyna i miecznik Bernat, i cześnik Mikołaj, i Prokop, i Przecław, i Dobrogost, i Jaśko z Lazewic, i Pilik Mazur, i Warsz z Michowa, i wojewoda Socha, i Jaśko z Dąbrowy, i Pietrko z Miłosławia, i Szczepiecki, i Oderski, i Tomko Łagoda.
Z mięsiwami i chlebem, a leją cześniki
— Po ojcu, po starym cześniku.
Inne trudne słowa z tej lektury
Z utworu Krzyżacy — tam to słowo pada najczęściej.
Objaśnienie pochodzi z przypisów redakcji WolneLektury.pl, udostępnionych na Licencja Wolnej Sztuki 1.3. Zestawienie i przykłady użycia pochodzą od nas.