siostrzan

— Nie lubię się chwalić — mówił — ani gadać o tym, czego nie było, bo u mnie prawda grunt, co może i mój siostrzan poświadczyć.

— wołał Zagłoba, któren w nagłych razach lubił mieć siostrzana przy sobie.

— Myślę, że siostrzan waści żyw być musi, bo inaczej woda by go wyniosła.

— odrzekł na to Zagłoba — nie kontempt oficerom szwedzkim, ale kompasję dla mnie chciał pan Czarniecki okazać, bo to jest mój siostrzan, ja zaś jestem, do usług waszej królewskiej mości, pana Czarnieckiego konsyliarzem.