pospołu
daw., starop.
- razem, wespół (por. rzadko już używany wyraz społem: razem).
- dziś: wspólnie, razem.
W lekturach
Tyleż tędy, co wszędy, szedł z nimi pospołu.
Pospołu na twym wdzięcznym mchu leżały,
Każe ją mnóstwu ludzi uchwycić pospołu;
Znikniem na zawsze: ach, gińmyż pospołu!...
Zdjął go strach zrazu, omal że łańcuszka nie wypuścił z ręki, ale mu nagle nowa myśl przyszła i prędko kapelusz z głowy chwyciwszy, obu ich pospołu nakrył, po czym uwiązawszy i Podziomka na sznurku, wesoło się rozśmiał.
Zepchnął je pospołu do jednego lochu, uwikłał żerdzią między dylami i zielskiem i narzucił z wierzchu trochę gliny, aby tego żeru wrony nie wytropiły.
Ale ze mną pospołu pódź aż do pokoja
Inne trudne słowa z tej lektury
Z utworu Dusiołek — tam to słowo pada najczęściej.
Objaśnienie pochodzi z przypisów redakcji WolneLektury.pl, udostępnionych na Licencja Wolnej Sztuki 1.3. Zestawienie i przykłady użycia pochodzą od nas.