ponik

A jako w stawie, przy ścieku poników,

Ozime zboża mokrą, zielonawą wełną otulały zagony, a kajś niekaj po bruzdach lśniły się poniki wody kiej te srebrne strużyny, niesły się z pól wilgotne, chłodne przydechy wraz z tą świętą cichością wiośnianą, w jakiej to rośnie wszystko i na świat się jawi...

Po głazach, po kamieniach słychać bieg ponika;

Z czterech krynic srebrzyste biegły tam poniki,

Strużki i poniki łąkowe słały się żółtymi szlakami jaskrów, a suchsze wzniesienia zasiało nikłe, błękitne albo białe kwiecie.

I z tej kaskady trysnęły poniki,

Gdzie w cembrzyny kamienne sączą się poniki

Jedna wije się w poniku