Czytam Lektury

płochy

daw., starop.

  1. niestały, posiadający małą wartość.
  2. tu: zbyt lekko wypowiedziany.
  3. lekkomyślny, nierozważny.
  4. lekkomyślny, niestały.

W lekturach

— «Płoche twe podejrzenia są dla mnie zwyczajne,
Iliada, Homer · Księga I
— Żeby Zbyszko był płochy, to nie mówię, ale wierniejszego chyba na świecie nie ma.
Krzyżacy, Henryk Sienkiewicz · Rozdział dwudziesty czwarty
„Już ja waćpana nigdy nie zapomnę, waćpan mnie prędzej, bo słyszę, że są i płosi między wami.
Ogniem i mieczem, Henryk Sienkiewicz · Rozdział V
Jesliś płochy, hardzie nie każ.
Pieśni, Jan Kochanowski · Księgi wtóre — Pieśń XIII (Panu dzięki oddawajmy...)
Tępy na to; sny lekkie, sny płoche nas bawią,
Treny, Jan Kochanowski · Tren XI. (Fraszka cnota! - powiedział Brutus porażony...)
Ani być do powrotu płochym buntownikiem.
Iliada, Homer · Księga II
A ty wstydzić się będziesz za tak płoche zdanie».
Iliada, Homer · Księga IV
— «Nie miej za złe, że płochej sprzeciwiam się mowie...
Iliada, Homer · Księga IX

Inne trudne słowa z tej lektury

Z utworu Iliada — tam to słowo pada najczęściej.

Objaśnienie pochodzi z przypisów redakcji WolneLektury.pl, udostępnionych na Licencja Wolnej Sztuki 1.3. Zestawienie i przykłady użycia pochodzą od nas.