luby

Dzień był przeciek śliczny, rozsłoneczniony, pachnący zwiesną i luby, że nie wypowiedzieć, a dziwny smutek owiewał chałupy i dziwna cichość zaległa wszystkie drogi.

Wczesny, lecz wątły, luby, lecz nietrwały,

Zaś matka śmiechów zawsze, gdzie jej Parys luby;

Dobranoc, luby!

— Jak się miewa dziś twoja luba i łaskawa mama?

A on z lubym na zawsze rozstał się żywotem.

— Bardzo — rzekł Tegumai — ale połów ryb dzisiaj się nie uda, bo całe miłe, drogie, lube, chwackie, dzielne plemię zebrało się tutaj.

Niech tylko ogrody wrócą na dawne miejsce, a już nie będę nigdy się sprzeciwiała, mój drogi, mój luby mężulku!