frant
daw., z czes.
- (daw.) człowiek miły, zabawny, ale do tego cechujący sie przebiegłością.
- ktoś wesoły i sympatyczny, ale jednocześnie bystry i przebiegły.
- spryciarz, zwykle obdarzony też poczuciem humoru.
- człowiek miły, lecz przebiegły.
W lekturach
przeczuwam franta w nim i łgarza!
— Rozumujesz jak głupiec, mój przyjacielu — rzekł Caderousse — a Danglars, ten spryciarz, ten frant, ten filut zaraz ci dowiedzie, że pleciesz bzdury.
— Dobrze więc — mówi mój towarzysz — powiedzcie temu frantowi, że gdyby w Europie kota ktoś tak nazwał, to by trzy dni miauczał.
Tylko ten jeden małomiasteczkowy frant, który przyniósł wódki i papierosów, dotrzymywał jej wciąż jeszcze towarzystwa.
Lub frant jesteś.
— Moja wola, ty się w to nie wtrącaj, ale ciebie mi żal, boś dzieciuch, a chociażeś frant, tam się frantostwem nie wykręcisz.
…asowych i zwyczajnych pedagogów pilnujących porządku, kiedy na górze nudził się jeden tylko; na dole zazwyczaj pewna ilość frantów za zbyt wesoły nastrój ducha odsiadywała popołudniową kozę, kiedy coś podobnego na górze uchodziłoby za skandal.…
Z Krety rodem, wiarą Grek, książę między franty,
Inne trudne słowa z tej lektury
Z utworu Faust — tam to słowo pada najczęściej.
Objaśnienie pochodzi z przypisów redakcji WolneLektury.pl, udostępnionych na Licencja Wolnej Sztuki 1.3. Zestawienie i przykłady użycia pochodzą od nas.