driakiew
daw., z gr. thēriakē : odtrutka przeciw ukąszeniu, daw.
- używany w medycynie ludowej uniwersalny lek roślinny, złożony m.in. z cynamonu, imbiru, dziurawca, miodu, mięsa żmii, ziemi z Lemnos, często z dodatkiem opium.
- lek na wszelkie choroby, zawierający wiele różnych składników.
- roślina lecznicza, tu przen lekarstwo.
- roślina zielna.
W lekturach
Starał się nawet nie zastanawiać nad powodem, który ją do tego skłonił, a który przyrównał w duszy do wstrętnej driakwi, co to nią trzeba częstokroć pysk niechętny wysmarować, aby się jeszcze wstrętniejszego wrzodu pozbyć.
Niech wam jakowej driakwi na ranę przyłożą, a jutro pójdźcie do kasztelana.
Nasz pan Jan schudł z oczekiwania i tak wymizerniał, że aż Anusia poczęła się wypytywać przez posły, co mu jest — a Carboni, doktor książęcy, zapisał mu jakąś driakiew na melancholię.
I nie masz lepszej na melankolię driakwi.
— To od Gasztowtów po driakiew.
Na koniec poszedł do wiuków i wróciwszy ofiarował jej czuhub osobliwszych bakalii i małe puzderko pełne wonnej driakwi tureckiej, wielce przeciw różnym chorobom pomocnej.
— On driakiew dla waszej mości woził.
Inne trudne słowa z tej lektury
Z utworu Pan Wołodyjowski — tam to słowo pada najczęściej.
Objaśnienie pochodzi z przypisów redakcji WolneLektury.pl, udostępnionych na Licencja Wolnej Sztuki 1.3. Zestawienie i przykłady użycia pochodzą od nas.