branka
daw.
- niewolnica, pojmana na wojnie.
- porwana kobieta.
W lekturach
Gdyś, królu, wzięciem branki Achilla rozżalił,
— Nie wiem, panie, jeno się domyślam: nie był ci on nigdy starostą w Szczytnie, a opuścił je, może bojąc się rozkazów mistrza, który, jako mówiono, pisał do niego, aby brankę oddał księżnie mazowieckiej.
Inne trudne słowa z tej lektury
Z utworu Iliada — tam to słowo pada najczęściej.
Objaśnienie pochodzi z przypisów redakcji WolneLektury.pl, udostępnionych na Licencja Wolnej Sztuki 1.3. Zestawienie i przykłady użycia pochodzą od nas.