ruń
daw.
- wschodzące zboże; ogólnie: nisko, w zwarty sposób rosnąca roślinność.
- niska, gęsta roślinność rozwijająca się na łąkach i pastwiskach.
- młoda zieleń świeżo wyrosłego zboża; tu: młody zarost twarzy.
- młode, zieleniejące pędy zboża lub trawy.
W lekturach
Kiedy więc chłopak wymiótł, co miał przed sobą, i wąsiki runiejące wierzchem ręki otarł, pytała skwapliwie:
Wróciły jaskółki, wróciły bociany; chruściele poczęły grać po łąkach, przepiórki odzywać się w zielonej runi zbóż; przyleciały przedtem jeszcze klucze żurawi i cyranek — Zbyszko jeden nie wracał.
A już ruń dobywała się i parła gwałtownie nad ziemię; już trawki młode puszczały się na wilgotnych dołkach, już nad wezbraną strugą czerwieniały pręty wikliny, a w cichym, mglistym powietrzu słychać było kruczenie żurawi, wysoko gdzieś, wysoko lecących.
— w województwie bracławskim i na Dzikich Polach zielona ruń okryła stepy i rozłogi już w połowie grudnia.
Nie biegło na ruń, co już umaiła grudę,
Wnet też wśród kałuż świecących zaczerniała orna ziemia, ruń zielona strzeliła na niskich porzeczach, a lasy poczęły płakać łzami z roztopionej okiści.
Nad runią zbóż bujały gołębie, a czasem zrywały się całe stada przepiórek.
Inne trudne słowa z tej lektury
Z utworu Dym — tam to słowo pada najczęściej.
Objaśnienie pochodzi z przypisów redakcji WolneLektury.pl, udostępnionych na Licencja Wolnej Sztuki 1.3. Zestawienie i przykłady użycia pochodzą od nas.