parol
daw., łac.: słowo, z fr.
- słowo honoru; tu: zakład.
W lekturach
Tak to się działo, panie Morrel, na słowo honoru, parol marynarza!
— Pola dziś nie dam, ale parol kawalerski dam — rzekł pan Michał — że się stawię za trzy lub cztery dni, gdzie chcecie, jak tylko sprawy po służbie załatwię.
— rzekł Zagłoba — daj mnie tylko parol kawalerski, że co bądź się z Ketlingiem pokaże, przez miesiąc zostaniesz z nami.
Będziesz tam waćpan traktowany z należytym szacunkiem, jako gość i przyjaciel, dajęć na to parol kawalerski.
Niechby mnie wprzód kamienie zamkowe potłukły, nim bym miał kawalerski parol Bogu dany złamać!
— Innego kazałbym uwolnić na parol, że nie ucieknie, ale wy umiecie słowo łamać!
— Parol, panie Kuklinowski!
a waćpan dałbyś mi kawalerski parol, że ją bezpiecznie doprowadzisz.
Inne trudne słowa z tej lektury
Z utworu Potop — tam to słowo pada najczęściej.
Objaśnienie pochodzi z przypisów redakcji WolneLektury.pl, udostępnionych na Licencja Wolnej Sztuki 1.3. Zestawienie i przykłady użycia pochodzą od nas.