kańczug
z tur., z tur. kamcze : bicz
- skórzany pleciony bicz z rękojeścią, narzędzie do wymierzania chłosty.
- bicz z rękojeścią spleciony z pęku rzemieni skórzanych.
- bicz z plecionego rzemienia osadzonego na krótkim kiju.
- bicz, bat.
W lekturach
Biją skrzydła jak kańczugi,
„Pani" jedna mogłaby ich zładzić, a jeśli i tego uczynić nie zdoła, zasłoni przynajmniej drogą dziewkę przed ojcowskim tyraństwem, przed zamknięciem i kańczugiem.
Jeżeli zaszło coś nie tak jak trzeba, wtedy otrzymywał takich spojrzeń drwiących, mściwych, okrutnych kilka z rzędu, na odchodnym jedno, dwa „mośćbrodzieju", wycedzone w taki sposób, że skóra cierpła jak od razów praojcowskiego kańczuga.
Kazałem gołych pognać kańczugami po śniegu, tak jakem raz panu Tumgratowi w Orszańskiem uczynił...
Widzieć nad mojem łóżkiem kańczug zawieszony:
Występowali w nim biskupi w szatach z batystowymi rękawami, sędziowie w gronostajach, pręgierz, dyby, kieraty, kańczugi, a także bankiety Lorda mayora i całowanie stóp papieża.
My tu przyszli z dobrą wolą, jak równy z równym gadać; bo chłop na zagrodzie zawsze w modzie, mocium panie tego, a każda morda dobra jest do korda, a z dobrego pługa nie zrobisz, asińdziej, kańczuga.
A rózgą by ich byli i kańczugiem zmietli.
Objaśnienie pochodzi z przypisów redakcji WolneLektury.pl, udostępnionych na Licencja Wolnej Sztuki 1.3. Zestawienie i przykłady użycia pochodzą od nas.